Wiele tych prac oczekuje więc jak gruntowna satyra. Kalifornijczyk Lloyd gromadzi wizerunki piesków albo nakreśla z zatkanymi oczu coraz to nowatorskie konterfekty swojej matki, wybitniej nieporadne niżże rysunki dziecinne. ZAŚ o owe właśnie w nich spaceruje – o duchowy film matki w oczom dziecka. Marketing internetowy kabluje się, iż on sam nie używa tych posad zbyt formalnie (jego matka, jak przyznaje, też). Pozycjonowanie stron duńczyk Simon Dybbroe Moller, jeden z absolwentów frankfurckiej akademii, w ogóle a sądzi, iż zawiązuje „idiotyczną sztukę”. Ale to znaczy unikatowo, że stale łamie sobie głowę, starając się pokonać intelektualizm, zacięty go najwyraźniej od dziecka. Na pinakotece prezentuje jednobarwne malowidła, na jakie odrzucił rybackie sieci, jak gdyby pożądał pochwycić w nie kolor. Nakazuje toż występować pianiście – czyta on lekturę zaś przy każdej literze siepie w jeden ton. Artysta zatytułuje owe rzeźbą na temat mieszczańskiej monotonności. Z kolei Mandla Reuter z RPA, też szanowany absolwent szkole z Frankfurtu, w jednym z sklepików wystawowych odszedł po prostu numer fasady, odsłaniając znajdujące się za nią pomieszczenie. Tytuł tej roboty dźwięczy: „Nic do odwiedzania, nic do ukrycia”. Autor śmieje się, jak o tym cedzi. Kanadyjczyk Jeremy Shaw rozwiesił w miastu plakaty z Christiane F., niegdysiejszym uzależnionym od narkotyków dzieckiem z Dworca Zoo. Danh Vo z Danii, z urodzenia Wietnamczyk, pracuje nad kalką Statuą Autonomii w śmiałym wymiarze, w Berlinie wystawił rusztowanie, na którym zainstalował fragmenty skrzydła z pochodnią.
No Comments, Comment or Ping